Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010

Ενα τρυφερο μηνυμα...

Η γυναίκα μου, μου πρότεινε να βγω με μια άλλη γυναίκα.
---Γνωρίζω πολύ καλά πόσο την αγαπάς, μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.

Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της λίγο χρόνο....

---Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ της είπα έντονα.

---Το ξέρω μου απάντησε. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.

Και επειδή δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει, μου αποκάλυψε ότι η γυναίκα την οποία εννοούσε, ήταν η μητέρα μου.... Χήρα εδώ και χρόνια. Όμως, οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών, με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.

Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα σε δείπνο κάπου έξω και μετά για κινηματογράφο.

---Τι συμβαίνει; Είσαι καλά; με ρώτησε.

Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.

---Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί, της απάντησα. ‘Οι δυο μας, μόνοι… Τι λες;’

Αφού σκέφθηκε λιγάκι μου είπε: ‘Θα το ήθελα πάρα πολύ.’

Εκείνη την Παρασκευή, μετα το γραφείο μου, καθώς οδηγούσα το αυτοκίνητό μου για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και έκπληκτος πρόσεξα όταν έφθασα στο σπίτι της, πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!

Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της. Είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα, με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το χαμογελαστό πρόσωπό της ακτινοβολούσε, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου....

---Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν, μου είπε, καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. Και θα περιμένουν με αγωνία μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδινή έξοδό μας, συμπλήρωσε.

Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο και περπατούσε καμαρωτά δίπλα μου σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄


Μόλις καθίσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά, μια και τα μάτια της κουρασμένα από το πέρασμα του χρόνου, δεν μπορούσαν να διαβάσουν τα ψιλά γράμματα του τιμοκαταλόγου.

Όταν έφθασα στη μέση, σήκωσα το πρόσωπό μου και την κοίταξα. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στα χείλη της.

---Θυμάμαι, πως εγώ ήμουν εκείνη που σου διάβαζε κάποτε τον κατάλογο όταν ήσουν μικρός, μου είπε.

---Ήρθε η ώρα λοιπόν να  ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη, απάντησα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση. Τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.

Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.

---Την Επόμενη φορά που θα βγούμε, αν μου επιτρέψεις ,  θα σου κάνω εγώ το τραπέζι... μου είπε η μητέρα μου καθώς αργά γυρίσαμε στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα και την καληνύχτισα.

---Πώς πήγε το ραντεβού; θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.

---Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περάσαμε περισσότερο καλά απ΄ό,τι περίμενα, της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα... Δεν μπόρεσα να κάνω σχεδόν τίποτα.

Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φάκελο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει με τη μητέρα μου. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς, τι σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα.    Σ' αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχα καθυστερήσει , να της πω εγκαίρως ‘Σ' ΑΓΑΠΩ’. Συνειδητοποίησα επίσης  πόσο σπουδαίο είναι να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό, από την οικογένεια μας...


Γι' αυτό αφιέρωσε λίγο χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Εάν η μητέρα σου ζει...

Απόλαυσε τη κάθε στιγμή μαζί της.

Εάν δεν ζει...

Να τη θυμάσαι πάντα με τρυφερότητα.




Και να θυμάσαι πάντα:

Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!

Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

 Ευχαριστω τον φιλο μου τον Κωστα για το κειμενο που μου εστειλε.                                                                  Σ ΑΓΑΠΩ ΜΑΝΟΥΛΑ...

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

Καλη εβδομαδα.....!!!!

Γεια σας και καλη βδομαδα.Δεν εχει σταματησει να βρεχει τοσες μερες τωρα.Βεβαια για τους κηπους ειναι οτι καλυτερο αλλα εχουμε μουλιασει πια.Δεν καταλαβα φθινοπωρο φετος,μπηκαμε κατευθειαν στον χειμωνα.                                                                  Την Κυριακη εγινε η βαφτιση  του μικρου Βασιλη.Ηταν ολα πολυ ομορφα ο στολισμος,τα βαφτιστικα,το βιβλιο των ευχων,οι μπομπονιερες,ολα ηταν υπεροχα.Αλεξανδρα μου να σου ζησει ο αγγελος σου.Σχεδον σε ολη την διαρκεια της βαφτισης ο μικρος εκλαιγε και η νονα του προσπαθουσε να τον ξεγελασει.Παντα αξια Τζουλια.                                                                                                                                                 Εμενα με συνοδευσε ο μεγαλος μου ο γιος Κωνσταντινος που φυσικα εκανε ανω κατω ολη την εκκλησια αθορυβα παντα,εκτος απο την στιγμη που ηθελε να μπει στο ιερο και τον τραβηξα.Εκει να μας δειτε ,εκατσε κατω και χτυπιοταν να τον αφησω και εγω αταραχη περιμενα να τελειωσει αυτη η κριση θυμου.Μεχρι και το σαπουνακι πηγε να ριξει μεσα στην κολυμπηθρα το καμαρι μου.Ο μικρος ειχε κατσει σπιτι με τον μπαμπα λογω της βροχης.Ετσι ομορφα περασε το ΣΚ μας και τελειωσε με ψησιμο στο τζακι.                                                                                                              Εσεις πως τα περασατε?

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

Follow me Friday...


Περίμενα με ανυπομονησία 1 εβδομάδα να παίξω το παιχνίδι της φίλης μου της Γωγως(http://mysweetmarilia.blogspot.com)μιας και την προηγουμένη Παρασκευη δεν πρόλαβα.Ας αρχίσω λοιπόν...                                                 Οι οροι ειναι απλοι...                                                                                                                                         1.Να κανετε μια αναρτηση για το FOLLOW ME FRIDAY στο blog  σας.2.Nα ανεβασετε την φωτογραφια του παιχνιδιου και στο δικο σας blog. 3.Να αφησετε το σχολιο σας σε οσα blog τυχει να δειτε την σχετικη αναρτηση. 4.Οποιος σας ακολουθησει στο παιχνιδι θα πρεπει να γινει αναγνωστης σας και εσεις αναγνωστης του αν δεν ειστε ηδη.  Aς ξεκινησουμε λοιπον με τις 5 ερωτησεις που θα πρεπει να απαντηθουν για να γνωριστουμε καλυτερα...                                                                                                                                                                              1.Τι σας λειπει περισσότερο απο την παιδικη σας ηλικια???Η ξεγνοιασια ...                                   2Ειχατε ποτε φιλο απο αλληλογραφία???Αλληλογραφουσα με ενα παιδι απο την Αφρικη.δεν θυμαμαι το ονοομα του...                                                                                                            3.Που θα θελατε να μενατε???Εδω που μενω...                                                                                                            4.Ποιος ειναι ο μεγαλυτερος φοβος σας???Να μην παθουν κακο οι ανθρωποι που αγαπω...                                                                                                                                                                                         5.Ποια ειναι η μεγαλυτερη επιθυμια σας???  Να ειναι ευτυχισμένα τα παιδια μου και ειμαστε παντα ερωτευμενοι με τον αντρα μου οπως τωρα...                                                             

Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

Αναψαμε το τζακι...

Ειχα πολλες μερες να σας γραψω.Μου λειψατε,αλλα σας παρακολουθουσα στα κλεφτα.Τρεχαμε απο γενεθλια σε γενεθλια.Χρονια πολλα στην Γερασιμια,στον Σπυρο και στην Σαμιρα.Σημερα η μερα ειναι βροχερη και κανει λιγο ψυχρα...Ετσι το βραδυ αναψαμε το τζακι και ο Φιλιππας μας εψησε καλαμποκι.                                                     Αυτες οι στιγμες με κανουν τοσο ευτυχισμενη...Μπηκε και επισημα ο χειμωνας.Ο Μαριος πλησιασε το τζακι,εβαλε το χερι του να πιασει ενα καρβουνο...αλλα μεχρι εκει δεν τον συγκινησε ιδιαιτερα θα ελεγα η φωτια.
                                                                                                                                                                           Πριν κανουμε παιδια το σπιτι μας ηταν καθε βραδυ γεματο.Ερχοντουσαν φιλοι και ψηναμε στο τζακι ,παιζαμε παιχνιδια και καθομασταν μεχρι αργα κοντα στην φωτια.Τωρα που μπηκαμε σιγα σιγα σε μια σειρα ελπιζω να εχουμε και αλλα τετοια βραδια με φιλους καλους που μας κρατανε συντροφια ολα αυτα τα χρονια στις ομορφες και στις ασχημες στιγμες.Ποσο μου αρεσει ο χειμωνας...το τζακι...η βροχη...
                                                                     Καλο μας χειμωνα...

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010

Τα Πρωτα Λογακια...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που ο Κωνσταντίνος μου γύρισε και μου είπε''μαμά παπαπω''μεταφραση ''μαμα σ'αγαπω'.Ειλικρινα συγκινουμε και τωρα που το γραφω,2,5 χρονια μετα.Για να μην αναφέρω την πρώτη φορά που με είπε ΜΑΜΑ και εγώ τρελή από την χαρά μου έτρεχα από πίσω του με το κινητό μου για να τον ηχογραφήσω,για να το ακούσει ο άντρας μου ο οποιος επέμενε ότι το παιδί θα πει πρώτα μπαμπά (το ειπε ακριβως 5 μερες μετα). Οταν βλεπεις ενα τοσο δα πλασματακι να προσπαθει να μιλησει και να σου εκφρασει την αγαπη του τοτε πραγματικα λιωνω.Ο Μαριος δε ενω νομιζα οτι λεει μαμα μετα λυπης μου διαπιστωσα οτι το μαμα ηταν μαμ μαμ,ετσι παει η χαρα μου.Πριν απο λιγο πηγα και φιλησα τον Κωνσταντινο μου για καληνυχτα,με αγκαλιασε σφιχτα και μου ειπε 'δεν σε αφηνω να φυγεις,σε θελω κοντα μου,για παντα μαζι'.                                                             Εχω ενα σημειωματαριο και καθε φορα που μου λενε κατι καινουριο η περιεργο το γραφω.Προς το παρον ο Μαριος οι λεξουλες που λεει ειναι ''νταντα,μπαμπα,μαμ μαμ,ελα,γεια,γιαγια''...ελπιζω γρηγορα να προστεθει και το μαμα....Πειτε μου δικες σας αναλογες εμπειριες και πως νιωσατε...καληνυχτα σας και ονειρα γλυκα...

Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010

Βραδυνος υπνος...

«Άστο να κλάψει» … Πόσο σωστό είναι για το μωρό μας;

Το ελεγχόμενο κλάμα (γνωστό επίσης ως εκπαίδευση στον ύπνο) είναι μια τεχνική που εφαρμόζεται ευρέως ως ένας τρόπος για να αντιμετωπιστούν μωρά και μικρά παιδιά που δεν κοιμούνται από μόνα τους ή που ξυπνούν την νύχτα. Το ελεγχόμενο κλάμα περιλαμβάνει να αφήνεις το βρέφος να κλαίει για ολοένα αυξανόμενα χρονικά διαστήματα πριν του προσφέρεις αγκαλιά ή παρηγοριά. Ο σκοπός του ελεγχόμενου κλάματος είναι να αφήσεις τα μωρά να πέφτουν για ύπνο από μόνα τους και να τα σταματήσεις από το κλάμα ή τις φωνές τους, που στόχο έχουν να έρθεις κοντά τους κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η ανησυχία εδώ είναι ότι αυτή η ευρέως διαδεδομένη και προτεινόμενη ακόμα και από επαγγελματίες υγείας τεχνική έρχεται σε αντίθεση με τις ανάγκες των βρεφών για την καλύτερη δυνατή συναισθηματική και ψυχική υγεία, και είναι πιθανό να έχει αρνητικά - χωρίς βέβαια κακή πρόθεση από την πλευρά των γονιών - αποτελέσματα.

Ας δούμε τα επιστημονικά δεδομένα. Τα βρέφη πρέπει να προσαρμοστούν σε ένα εντελώς νέο κόσμο και ακόμα και μικρές αλλαγές είναι πιθανό να προκαλούν άγχος. Αφήνοντας ένα μωρό να κλαίει χωρίς απόκριση και παρηγοριά, ακόμα κι αν γίνεται για μικρή χρονική περίοδο, μπορεί να είναι πολύ αγχωτικό και επώδυνο για αυτά.

Το κλάμα είναι σχεδιασμένο από τη φύση ως σινιάλο ανάγκης του βρέφους για απόκριση


Παρότι η τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος ίσως τελικά οδηγήσει το μωρό να μην κλαίει, είναι πιθανό να του διδάσκει να μην αναζητεί ή να μην περιμένει βοήθεια και υποστήριξη όποτε είναι αγχωμένο.

Τα βρέφη από την ηλικία των έξι μηνών κι έπειτα υποφέρουν από ποικίλου βαθμού άγχος αποχωρισμού από τους γονείς τους. Αυτό το άγχος συνεχίζεται έως ότου συνειδητοποιήσουν ότι οι γονείς τους θα επιστρέψουν κάθε φορά που φεύγουν, και ότι είναι ασφαλή ότι και να συμβαίνει. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι ένα στάδιο που μπορεί να έρθει και στα τρία χρόνια της ζωής.

Σχεδόν όλα τα μικρά παιδιά ωριμάζουν από μόνα τους έως τριών ή τεσσάρων ετών και αποβάλλουν την ανάγκη να ξυπνούν το βράδυ για αγκαλιά και να επιζητούν την παρουσία των γονιών τους, πολλά δε πολύ νωρίτερα από αυτήν την ηλικία. Η αυθαίρετη επιμονή του ενήλικα για πρόωρη ωρίμανση του παιδιού σε αυτόν τον τομέα έχει συχνά αποτέλεσμα προβλήματα ύπνου και συναισθηματικής φύσης που διαρκούν σε βάθος χρόνου.

Τα μωρά μας είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ασφαλή σύνδεσμο με τους γονείς τους όταν εκείνοι απαντούν έγκαιρα, κατάλληλα και με συνέπεια στις ανάγκες και το άγχος τους. Οι ασφαλείς σύνδεσμοι στη βρεφική ηλικία (secure attachment) αποτελούν τη βάση για όλες τις σχέσεις του νέου ανθρώπου στο μέλλον, για μια καλή ψυχική υγεία στην ενήλικη ζωή.

Τα βρέφη των οποίων οι γονείς ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους και αντιδρούν έγκαιρα στο κλάμα τους, μαθαίνουν να «ησυχάζουν» πιο γρήγορα σε βάθος χρόνου γιατί γίνονται πιο ασφαλή στην πεποίθησή τους ότι οι ανάγκες τους για συναισθηματική ασφάλεια θα ικανοποιηθούν.

Οι απαιτήσεις του σύγχρονου Δυτικού τρόπου ζωής και κάποιες συμβουλές «ειδικών» έχουν οδηγήσει τους γονείς στην ψευδή προσδοκία ότι όλα τα βρέφη και μικρά παιδιά θα έπρεπε να κοιμούνται όλη τη νύχτα συνεχόμενα από τους πρώτους ήδη μήνες της ζωής τους, ή ακόμα και από τις πρώτες εβδομάδες. Στην πραγματικότητα τα μωρά μας είναι βιολογικά προγραμματισμένα να ξυπνούν πολύ πιο συχνά τη νύχτα σε σύγκριση με μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες, γιατί οι κύκλοι ύπνου τους είναι πολύ πιο σύντομοι. Τα μωρά μας κοιμούνται για πολύ λίγο χρόνο βαθιά, έπειτα βιώνουν αρκετό ύπνο REM (ύπνο γρήγορων κινήσεων των ματιών, συνδεόμενο με τα όνειρα) και ξυπνούν έπειτα από 1-2 ώρες, για να επιστρέψουν έπειτα σε έναν παρόμοιο βραχύ κύκλο ύπνου. Οι σύντομοι κύκλοι ύπνου επιτρέπουν στα βρέφη να περνούν περισσότερο χρόνο της ημέρας στον ύπνο REM, o οποίος θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός για την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Πολλοί γονείς αισθάνονται εξαντλημένοι όταν τα μικρά τους παιδιά κλαίνε την νύχτα, εν μέρει γιατί απαιτείται πρόσθετη ενέργεια για να σηκωθούν και να ηρεμήσουν το μικρό τους, αλλά και μερικές φορές γιατί έχουν την μη ρεαλιστική προσδοκία ότι τα μωρά «πρέπει» να κοιμούνται μόνα τους όλη νύχτα. Κάποιοι από αυτούς τους γονείς βρίσκουν ότι το ελεγχόμενο κλάμα βοηθάει. Άλλοι γονείς όμως βρίσκουν ότι δε βοηθάει ή ότι προκαλεί τόσο επώδυνες στιγμές σε γονείς και μωρό που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τη μέθοδο.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν καθόλου έρευνες που να εκτιμούν τα επίπεδα ψυχολογικού στρες των βρεφών που υφίστανται την μέθοδο του ελεγχόμενου κλάματος, ή την μακροπρόθεσμη συναισθηματική ή ψυχική επίδραση της μεθόδου στο παιδί που αναπτύσσεται.

Η επιστήμη σήμερα λοιπόν λέει ότι είναι φυσιολογικό και υγιές για μωρά και μικρά παιδιά να μην κοιμούνται χωρίς διακοπή όλη νύχτα και να χρειάζονται την προσοχή και παρουσία των γονιών τους κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό δε θα έπρεπε να ονομάζεται διαταραχή, πάθηση, πρόβλημα, εκτός εάν είναι καθαρά έξω από τις συνηθισμένες καταστάσεις.

Οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνονται ότι η ανταπόκρισή τους στις ανάγκες και το κλάμα του παιδιού τους δε θα προκαλέσει κάποια επίμονη, κακή «συνήθεια», όπως ευρέως διαδεδομένες αιτιάσεις χωρίς καμία επιστημονική βάση υποστηρίζουν.

Το ξύπνημα του παιδιού τη νύχτα μπορεί να οφείλεται σε άγχος αποχωρισμού, και σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνονται ότι είναι «εντάξει» να κοιμούνται μαζί ή κοντά στο παιδί, τηρώντας συγκεκριμένες προφυλάξεις. Αυτό συχνά έχει ως αποτέλεσμα όλοι να επιστρέφουν σε ομαλό νυχτερινό ύπνο.

Κάθε μέθοδος που χρησιμοποιείται για να βοηθήσει τους γονείς να κοιμηθούν καλύτερα τη νύχτα δεν θα έπρεπε να αποβαίνει εις βάρος των αναπτυξιακών και συναισθηματικών αναγκών του παιδιού. Εάν το ελεγχόμενο κλάμα κρίνεται σκόπιμο να χρησιμοποιηθεί, θα ήταν πιο κατάλληλο αφότου το παιδί μπορεί να κατανοήσει το νόημα των λέξεων από τους γονείς, μπορεί να γνωρίζει ότι οι γονείς του θα έρθουν πίσω και να μπορεί να νιώθει ασφαλές χωρίς την παρουσία των γονιών. 

Από αναπτυξιακή άποψη η ηλικία αυτή είναι περίπου τριών χρονών. Αυτό βέβαια ποικίλει ανάλογα με το παιδί, για αυτό η παρατήρηση του δικού μας παιδιού και η απόκρισή μας στα σημάδια του είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαπιστώσουμε εάν το παιδί μας είναι έτοιμο να κοιμηθεί μόνο του νιώθοντας ασφαλές. Η μητέρα θα πρέπει να αποφεύγει συγκρίσεις του παιδιού της με άλλα παιδιά και να εστιάζει στην αναπτυξιακή ωρίμανση του δικού της παιδιού, η οποία μπορεί να ποικίλει.

Πριν την έναρξη της μεθόδου ελεγχόμενου κλάματος, επαγγελματίας υγείας (πχ παιδίατρος) θα έπρεπε να αξιολογήσει πλήρως την υγεία του παιδιού, τις ενδο-οικογενειακές σχέσεις, το κατά πόσο το κλάμα του μωρού τη νύχτα είναι πραγματικά έξω από τα φυσιολογικά όρια. Θα πρέπει να γίνεται προσπάθεια ώστε οι γονείς να συνδέονται με υποστηρικτικές δομές στην κοινότητα για να περιοριστεί η απομόνωση που συχνά υπάρχει σε γονείς με μικρά παιδιά. Άλλες στρατηγικές, εκτός από το ελεγχόμενο κλάμα, θα έπρεπε πάντα να συζητούνται με τους γονείς ως προτιμότερες επιλογές.

Εάν ένα μωρό ή μικρό παιδί έχει ήδη βιώσει αποχωρισμό από το γονιό του εξαιτίας αρρώστιας, νοσηλείας, απουσίας του γονιού ή υιοθεσίας, ή εάν ένα παιδί εκδηλώσει μεγάλο άγχος κατά τη διαδικασία του ελεγχόμενου κλάματος, η μέθοδος δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται. Αυτό γιατί τα παιδιά που έχουν ήδη βιώσει τραυματικό αποχωρισμό είναι πιο ευάλωτα στις αρνητικές συνέπειες από το είδος του στρες που προκαλείται από το ελεγχόμενο κλάμα.

Όποτε οι γονείς φτάνουν στα όριά τους με το έντονο κλάμα του παιδιού και υπάρχει κίνδυνος παιδικής κακοποίησης, είναι απαραίτητο οι γονείς αυτοί να λαμβάνουν περαιτέρω υποστήριξη και σύνδεση με κοινωνικό λειτουργό.

Στους γονείς θα πρέπει να λέγεται ότι το ελεγχόμενο κλάμα δεν έχει ερευνηθεί για τα επίπεδα στρες που προκαλεί στο μωρό ή για τις συνέπειές του μακροπρόθεσμα στην συναισθηματική του ανάπτυξη.

Όποτε χρησιμοποιείται, θα πρέπει να δίνονται οδηγίες για όσο το δυνατό πιο ασφαλή πρακτική και προφυλάξεις. Ειδικότερα, οι γονείς θα πρέπει να εστιάσουν στο επίπεδο άγχους που προκαλεί στο παιδί τους και όχι στο χρονικό διάστημα – λεπτά της ώρας- που το μωρό τους έχει αφεθεί να κλαίει. Επιπλέον, οι γονείς πρέπει να εγκαταλείπουν την τεχνική οποιαδήποτε στιγμή δεν την «νιώθουν» σωστή.   πηγή.Νέα από το ygeiaonline.gr 

Καλο μηνα...

Πρώτη μέρα του Οκτωβρη και εξω εχει συννεφια.Πολυ μου αρεσει αυτη η εποχη,μου βγαζει μια μελαγχολια χωρις να ειμαι στεναχωρημενη.Το φθινοπωρο ειναι η εποχη μου,ισως γιατι στις 3 του μηνα εχω τα γενεθλια μου ,καθε χρονο τετοια μερα το σπιτι μας ηταν γεματο με φιλους .Φετος δεν εχω ορεξη να κανω τιποτα.Πριν εναμιση μηνα εχασα τον μπαμπα μου κ δεν εχω ορεξη για γιορτες.Πιο πολυ ομως με ποναει που εμεινε η μανουλα μου πισω μονη της.Και σκεφτομαι πως δεν μπορω να φανταστω την ζωη μου χωρις τον συντροφο μου.Ετσι ομως ειναι η ζωη...και το διδαγμα ενα...ΖΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ...ρουφηξε καθε λεπτο της ζωης γιατι μεγαλωνουμε και ο χρονος δεν γυρναει πισω.Δεν ηθελα να σας μελαγχολησω.Συγχωρηστε με αν το εκανα... καλό μήνα σε όλες και όλους...

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Free Counters